دستنوشته های یک معمار

الان که دارم مينويسم ، ساعت کامپيوترم نشون ميده 5:11 صبحه و هنوز هوا تاريکه.اولاي روز يازدهم فروردين 1387.دارم آهنگ تا بينهايت شادمهر عقيلي را گوش ميدم.نميدونم چرا ولي وقتي اين آهنگ را در هرزماني گوش ميدم،خيلي دلم ميگيره.همين الان هم همش دارم به گذشته ، حال و آيندم فکر ميکنم.نميدونم که تا به حال شما نيز اينجوري شديد يا نه ولي اگه مثله من دلتون گرفته باشه و يه آهنگ احساسي و غمگين گوش کنيد ميفهميد که من چي ميگم.آدم يک جوري ميشه.دلش ميخواد گريه گنه.بغض گلوشو فشار ميده.پنجره اتاقم بازه.دارم صداي جارو زدن رفتگر  را ميشنوم.همين الان از توي پنجره به ماه نگاه ميکنم.آخه کامپيوترم نزديک پنجره است.ماه نصفه است.خيلي درخشان و غمگينه.نگاه کن توي آسمون فقط يک ستاره پرنور است که اونم نزديک ماهه.خدايا، اي خداي بزرگ و عزيزم، ميشه يه نگاه به من بکني؟ ميشه به من بگي چرا اينجوري هستم؟ آيا همه اينجوري هستند؟ آيا همه وقتي دلشون ميگيره به آسمان نگاه ميکنند.